Oscar

Leggendo Oscar, testo di Linda Dalisi, έχω μια εικόνα που έγινε σαφής αμέσως, μια ανάμνηση… η ταινία του Kurosawa Sogni. Το πρώτο κεφάλαιο αρχίζει με ένα παιδί στη βροχή έξω από το σπίτι· η μητέρα το επιπλήττει και του λέει να μην απομακρυνθεί, ότι όταν βρέχει έτσι, οι αλεπούδες γιορτάζουν τον γάμο τους και σε όποιον τις βλέπει μπορεί να συμβεί κάτι κακό. Το παιδί, παρά τις εκφοβιστικές κουβέντες της μητέρας, απομακρύνεται και θα δει τις αλεπούδες που με τη σειρά τους τον βλέπουν· μετά το παιδί τρέχει πίσω στο σπίτι, η μητέρα το διώχνει και λέει ότι δεν τον θέλει πια στο σπίτι γιατί έχει απομακρυνθεί πολύ και έχει δει πολύ, και ότι ήρθαν οι αλεπούδες που άφησαν κάτι για το παιδί: ένα μαχαίρι για να σκοτωθεί το παιδί. Η μητέρα του συμβουλεύει να ικετέψει τις αλεπούδες και να τον σώσει από την επιθυμία του να πεθάνει. ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑΣ Η Oscar της Linda Dalisi είδε πολύ, εγκατέλειψε το σπίτι και όλα όσα πίστευε για να δει, όπως δεν είχε ξαναδεί, την πόλη της, τον λαό της να διαλύεται. Αυτό το βλέμμα δεν θα της επιτρέψει πια να είναι η Oscar που μεγάλωσε σαν άντρας από τον πατέρα στο υπηρεσία της μοναρχίας. Μόλις η Oscar βλέπει, σπάει, χάνει πολλά από όσα πίστευε, αλλά κυρίως χάνει πολύ από την ταυτότητά της. Γίνεται ένα ημιτελές ον, και αυτή η ημιτελής κατάσταση είναι που με συγκινεί και με οδηγεί κάπου μακρινά. Κάπου που ακόμα σήμερα δυσκολεύομαι να θυμηθώ και συνεπώς να επαναφέρω στην καρδιά· όπως ακριβώς η Oscar, δεν θυμάμαι πότε συνέβη μέσα μου η αλλαγή, πότε συνειδητοποίησα ότι είμαι ημιτελής και ακατάλληλος, αλλά αυτή η ακαταλληλότητα είναι ένα ισχυρό βάλσαμο για να πυροδοτήσει εκείνη τη δημιουργική διαδικασία που πάντα προσπάθησα να φυλάξω και να προστατέψω. Ένα τόξο εκτοξεύει το πρώτο βέλος, ίσως Έρως ή ίσως ένα από τα ανατολικά τόξα τόσο παρόντα στις ταινίες του Kurosawa, όπλο ή φιλοσοφία ζωής. Πιστεύω ότι η Oscar της Linda είναι μια δημιουργία συνηθισμένη στο να δίνει, αλλά να μην ζητά ποτέ τίποτα πίσω. Όλοι οι χαρακτήρες είναι ημιτελείς, όλοι οι χαρακτήρες τελειώνουν χωρίς ποτέ να ολοκληρωθούν, και παραδίνονται στον θάνατο ημιτελείς· κι ίσως γι’ αυτό αιωρούνται σαν φαντάσματα σε μια ενδιάμεση γη που χάνει το πάνω και το κάτω, μια γη όπου η βαρυτική δύναμη χάνει την έλξη της απελευθερώνοντας τελικά τις ψυχές από τα σώματα και παραδίδοντάς τες στην Αγάπη, τον μοναδικό Θεό που ίσως όλοι μας λίγο-πολύ γνωρίσαμε. Μόνο τη στιγμή που νιώθουμε την αγάπη μπορούμε να γεννηθούμε, και γι’ αυτό να πεθάνουμε, την ίδια στιγμή που το βέλος μας χτυπά στο στήθος. Ο Θεός μας κοροϊδεύει. Antonio Latella -- Σχετικά με τα γεγονότα Oscar, κόρη ενός στρατηγού πιστού στη μοναρχία που επιθυμεί αρσενικούς κληρονόμους, μεγαλώθηκε σαν στρατιώτης για να ακολουθήσει την στρατιωτική καριέρα του πατέρα της. Γίνοντας διοικητής της βασιλικής φρουράς της Γαλλίας, η Oscar προστατεύει τη Marie Antoinette από όταν φτάνει στη Γαλλία ως υποψήφια νύφη του μελλοντικού Λουδοβίκου XVI, και γίνεται για τη βασίλισσα σχεδόν ένας φύλακας άγγελος. Οι δύο γυναίκες, συνομήλικες, ερωτεύονται τον ίδιο άντρα, τον Σουηδό κόμη Hans Axel von Fersen. Αλλά αν και οι δύο δεν μπορούν να ζήσουν δημόσια αυτόν τον έρωτα - η Marie Antoinette επειδή είναι βασίλισσα της Γαλλίας, η Oscar επειδή μεγάλωσε στην άρνηση αυτής της πιθανότητας – το συναίσθημα της νεαρής βασίλισσας θα ανταποκριθεί μέχρι το τέλος των ημερών της, όπως αποκάλυψε αργότερα η έντονη μυστική αλληλογραφία μεταξύ τους. Ο δεσμός μεταξύ Oscar και Marie Antoinette, βασισμένος στην πίστη και την αφοσίωση της πρώτης, θα αρχίσει να διαλύεται όταν η Oscar, παρατηρώντας την πραγματικότητα που την περιβάλλει, θα βάλει στη ζυγαριά της δικαιοσύνης τη φτώχεια, την κοινωνική ανισότητα και τη συμπεριφορά της βασιλικής οικογένειας και των ευγενών. Ο κόσμος γίνεται μάρτυρας της γέννησης μιας νέας σκέψης, φωνών που υψώνονται για την υπεράσπιση των ασθενέστερων, ιδανικών και πολιτικής, συλλογικής και ατομικής, αποκατάστασης.