Αγαπητοί Θεατές

Μια πράξη αγάπης και μνήμης υπογεγραμμένη από τον Danio Manfredini που φέρνει στη σκηνή την ιστορία του Arturo και του Gino, δύο πρώην ψυχιατρικών ασθενών που μοιράζονται ένα διαμέρισμα της Caritas. Μεταξύ καθημερινής ρουτίνας, τσιγάρων, ψώνιων και ανεκπλήρωτων ονείρων, οι δύο άνδρες ταλαντεύονται ανάμεσα σε παράπονα, ειρωνεία, οραματικές εκρήξεις και στιγμές αμοιβαίας κατανόησης, επικαλούμενοι αναμνήσεις της ψυχιατρικής κοινότητας από την οποία προέρχονται. Ο Gino φαντάζεται ένα θεατρικό έργο για τα μεγάλα θέματα του κόσμου (επανάσταση, τεχνολογία, πίστη) προσπαθώντας να εξυψώσει τον πόνο του και επιδιώκοντας τη φήμη· ο Arturo ονειρεύεται μια απλή και κανονική ζωή, ένα δημόσιο σπίτι και την στοργή μιας συντρόφου. Το έργο γεννήθηκε από υλικό που συνέλεξε ο Manfredini κατά την διάρκεια τριάντα ετών: σενάρια υπαγορευμένα, βίντεο, σκέψεις και εξομολογήσεις πραγματικών ασθενών, που αποδίδουν φωνή, αξιοπρέπεια και ποίηση σε όσους ζουν στο περιθώριο. Μεταξύ αναμονής, ευθραυστότητας και επιθυμίας, το έργο αφηγείται την αναστολή του χρόνου και των αόρατων ζωών, προσφέροντας ένα ανθρώπινο και ευαίσθητο βλέμμα σε όσους προσπαθούν να βρουν μια θέση στον κόσμο και να ζήσουν τη ζωή τους με νόημα και αξιοπρέπεια.