Εγκυκλοπαίδεια των συναισθημάτων

Davide Iodice, που επί χρόνια με τη δική του Scuola Elementare del Teatro εργάζεται με την ευαλωτότητα και την αναπηρία, διευθύνει ένα εργαστήριο ένταξης για την έκφραση, τη σχέση και τη μεμονωμένη και συλλογική δημιουργία. Στόχος είναι να διεγείρει στους συμμετέχοντες την ικανότητα συντονισμού με το δικό τους και το συναισθηματικό φάσμα των άλλων, την ποιότητα της ακρόασης και τη διαθεσιμότητα να δημιουργήσουν μη στερεοτυπικές δυναμικές σχέσεων. Το έργο L’enciclopedia delle emozioni γεννήθηκε αμέσως μετά την πανδημία, από την παραδοχή ότι στον δυστοπικό χρόνο στον οποίο έχουμε καταποντιστεί, πέρα από την τραγικότητα της ασθένειας και του πραγματικού θανάτου, δοκιμάσαμε ότι χωρίς δυνατότητα έκφρασης, χωρίς τη σχέση, χωρίς κοινωνικότητα, χωρίς ομορφιά, τα σπίτια μπορούν να είναι οι τάφοι της ταυτότητάς μας. Μια πόλη, μια γειτονιά, ολόκληρη η χώρα μπορεί να γίνει ένας τάφος· μια έρημος. Η κοινωνία που βγήκε από την μακρά πανδημική περίοδο είναι μια κλινόμενη κοινωνία, ακόμη πιο εύθραυστη και αναγκαία για βοήθεια, αποπροσανατολισμένη σε έναν πραγματικό «μεταπολεμικό πόλεμο των συναισθημάτων». Έτσι αισθήθηκε πιο επιτακτική από ποτέ η ανάγκη να ανακτηθεί η αρχική κάθαρση της θεατρικής τέχνης, η ιδιότητά της ως Pharmacon, ανανεώνοντάς την στη σύγχρονη εποχή· επανανοηματοδοτώντας τη θεραπευτική και κοινωνική λειτουργία για την οποία αυτή η τέχνη γεννήθηκε. Φάνηκε επομένως θεμελιώδες αφενός να επανακωδικοποιηθεί το επιτελεστικό, θεαματικό γεγονός ως μηχανισμός συμμετοχής και συνάντησης με μια κοινότητα ή μια κοινωνική ομάδα, αφετέρου να επανατοποθετηθεί στο κέντρο της διαδικασίας ο θεατρικός καλλιτέχνης ως ειδικός στα συναισθήματα και στη σχέση, στοιχεία εξαιρετικά κεντρικά για την υπέρβαση του τραύματος και για την επανασύνθεση του ψυχολογικού, σχεσιακού και κοινωνικού ρήγματος που προέκυψε. Το L’enciclopedia delle emozioni, σχεδιασμένο με αυτές τις προθέσεις, τοποθετείται λοιπόν ως διαδικασία εγγύτητας, παιδαγωγίας και δημιουργίας που μπορεί να αναπαραχθεί με τη μέθοδο και να προσαρμοστεί στις εφαρμοστικές δυνατότητες σε διαφορετικά πλαίσια και εδάφη. Το εντατικό εργαστήριο στοχεύει να διεγείρει στους συμμετέχοντες την ικανότητα συντονισμού με το δικό τους και το συναισθηματικό φάσμα των άλλων; να ευνοήσει την ικανότητα ενσυναίσθησης και ανάληψης ευθύνης για τον άλλον; την ποιότητα της ακρόασης; τη διαθεσιμότητα να δημιουργηθούν μη στερεοτυπικές δυναμικές σχέσεων; και τέλος, την αυτονομία στη δομή του εμπειρικού υλικού που προοδευτικά αναδύθηκε. Η φύση του ηθοποιού, το πρόσωπο του δράματος, το σκηνικό παρτιτούρα, το αντικείμενο της σκηνής ως «ψυχή σε εξωτερική μορφή», η ΜΑΣΚΑ, είναι μερικοί από τους θεματικούς προσανατολισμούς αυτής της συνολικής χειροτεχνίας που ανοίγεται προς τις γλώσσες όπως και προς τα πιο διαφορετικά αποτελέσματα.