Ba é an tine an leigheas - Teatro della Pergola

Fahrenheit 451 le Ray Bradbury déanann cur síos ar thodhchaí díchumhachtach ina bhfuil léamh cosc, tá scáileáin ar siúl i gcónaí ag dítháithní an t-am saor daoine agus cuireann an iarracht machnamh fadhbanna fisiciúla faoi deara. Go híorónta, ní hé aidhmchor na n-dóiteán a mhúchadh lasracha, ach leabhair a dhó agus, más gá, a n-úinéirí. Foilsíodh an leabhar thart ar 70 bliain ó shin, i 1953, ach tá sé suite sa todhchaí, is é sin sna 20idí den 21ú haois — i gcomparáid sin inniu. Ach tá tú sa 21ú haois agus tá tú ag léamh an téacs seo, mar sin ar mhiste Bradbury? Braitheann sé ar an gcaoi a mhínímid an díchumhacht: réamhaisnéis don todhchaí a dhearbhú/ná dhearbhú ag pointe éigin nó foláireamh faoin lá inniu a leanann ar aghaidh ag athnuachan? The fire was the cure déanann léamh athbhreithnithe ar Fahrenheit 451, á ithe de réir mar a dhéantar le leabhar gráite, léite céaduaire agus iomráite i go leor áiteanna, é a thruailliú, é a chailleadh áit éigin agus ansin é a aimsiú arís, agus an chlúdach ag éagobhadh, an páipéar ag scaoileadh agus na leathanaigh líonta le nótaí, ticéidí, marcálaithe agus cuimhní. Caitheann cúig ealaíontóir siar go scéal an úrscéil, aithníonn siad féin leis na carachtair, bogann siad go cothrománach ag mapáil réimsí scáth, na rudaí nach míníonn Bradbury dúinn nó nach insíonn sé dúinn, ag cruthú línte scéal eile, atearraingtí teoiriciúla, ag tógáil freisin cronacha d’aimsir idir ár lá inniu agus todhchaí a mhnáifhreagrach ina sábhálann inmíchrann an amhras sinn ón ualach smaoineamh casta. Dá mbuailfeadh Bradbury ar a mear i gceann cúpla bliain amháin, dá dtarlódh Fahrenheit 451 i ndáiríre, cad a dhéanfaimis?