Oscar

Leggendo Oscar , testo di Linda Dalisi, heb ik een beeld dat meteen duidelijk werd, een herinnering… de film Sogni van Kurosawa. Het eerste hoofdstuk begint met een jongetje in de regen buiten het huis; de moeder berispt hem en zegt dat hij niet weg mag gaan, dat wanneer het zo regent, de vossen hun huwelijk vieren en dat degene die ze ziet iets slechts kan overkomen. Het jongetje, ondanks de dreigementen van zijn moeder, gaat toch weg en zal de vossen zien die op hun beurt hem zien; daarna rent het jongetje weg en keert naar huis terug, de moeder jaagt hem weg en zegt dat ze hem niet meer in huis wil omdat hij te ver is gegaan en te veel heeft gezien, en dat de vossen zijn gekomen en iets voor het kind hebben achtergelaten: een dolk zodat het jongetje zichzelf kan doden. De moeder raadt hem aan de vossen te smeken en hem te redden van zijn doodswens. REGIEAANTEKENINGEN De Oscar van Linda Dalisi heeft te veel gezien, heeft het huis en alles waar ze in geloofde verlaten om te zien, zoals ze nog nooit gezien had, haar stad, haar volk dat uit elkaar valt. Dit zien zal haar niet toestaan meer de Oscar te zijn die als man door haar vader is opgevoed in dienst van de monarchie. Zodra Oscar ziet, breekt ze, verliest veel van waar ze in geloofde, maar vooral verliest ze veel van haar identiteit. Ze wordt een onaf wezen, en het is die onafheid die mij ontroert en me naar iets wijds brengt. Iets dat ik nog steeds moeilijk kan herinneren en dus moeilijk naar het hart kan terugbrengen; net als Oscar weet ik niet wanneer de verandering in mij plaatsvond, wanneer ik me realiseerde onaf en ontoereikend te zijn, maar die ontoereikendheid is een krachtig balsem om het creatieve proces op te wekken dat ik altijd probeer te bewaren en te beschermen. Een boog schiet de eerste pijl af, misschien Cupido of misschien een van de oosterse bogen die zo vaak voorkomen in de films van Kurosawa, wapen of levensfilosofie. Ik geloof dat de Oscar van Linda een schepsel is dat gewend is te geven, maar nooit iets terug te vragen. Alle personages zijn onaf, alle personages eindigen zonder ooit compleet te worden, en geven zich onvoltooid aan de dood over; en misschien is het om die reden dat ze als geesten rondzwerven in een tussengebied dat het boven en onder verliest, een land waar de zwaartekracht haar aantrekkingskracht verliest en eindelijk de zielen van de lichamen bevrijdt en ze aan de Liefde overgeeft, de enige God die we misschien min of meer allemaal hebben gekend. Alleen op het moment dat liefde wordt gevoeld kunnen we geboren worden, en daarom sterven, op hetzelfde ogenblik dat de pijl ons in de borst treft. God bespot ons. Antonio Latella -- Over de gebeurtenissen Oscar, dochter van een generaal die trouw was aan de monarchie en verlangde naar mannelijke erfgenamen, wordt opgevoed als soldaat zodat ze de militaire loopbaan van haar vader volgt. Als bevelhebber van de Koninklijke Garde beschermt Oscar Marie Antoinette vanaf het moment dat zij als beloofde bruid van de toekomstige Lodewijk XVI in Frankrijk aankomt, en wordt bijna een beschermengel voor de koningin. De twee vrouwen, van gelijke leeftijd, vallen op dezelfde man, de Zweedse graaf Hans Axel von Fersen. Maar als beiden deze liefde niet openlijk kunnen leven - Marie Antoinette omdat ze koningin van Frankrijk is, Oscar omdat ze zo is opgevoed dat die mogelijkheid ontkend werd – zal het gevoel van de jonge koningin beantwoord worden tot het einde van haar dagen, zoals later bleek uit de intense geheime correspondentie tussen hen. De band tussen Oscar en Marie Antoinette, gebaseerd op de loyaliteit en toewijding van de eerste, begint te verzwakken wanneer Oscar, die de realiteit om haar heen observeert, op de weegschaal van de gerechtigheid de armoede, de sociale ongelijkheid en het gedrag van de koninklijke familie en de adel legt. De wereld is getuige van de geboorte van een nieuwe denkwijze, van stemmen die zich in het verweer roeren voor de zwakken, van idealen en van burgerlijk, collectief en individueel herstel.