Oscar

Czytając Oscar, tekst Lindy Dalisi, mam obraz, który utkwił od razu, wspomnienie… film Kurosawy Sny. Pierwszy rozdział zaczyna się od chłopca stojącego w deszczu przed domem; matka go napomina i mówi, by się nie oddalał, że gdy pada tak mocno, lisy obchodzą swoje zaślubiny i kto je zobaczy, może spotkać coś złego. Chłopiec, mimo groźby matki, oddala się i zobaczy lisy, które z kolei widzą jego; potem chłopiec ucieka i wraca do domu, matka go wyrzuca i mówi, że nie chce go już w domu, bo oddalił się za bardzo i zobaczył za dużo, i że przyszły lisy, które zostawiły coś dla chłopca: sztylet, by chłopiec się zabił. Matka radzi mu błagać lisy, aby go ocaliły przed jego pragnieniem śmierci. NOTA REŻYSERSKA Oscar Lindy Dalisi widziała za dużo, opuściła dom i wszystko, w co wierzyła, aby zobaczyć, jak nigdy wcześniej, swoje miasto, swój lud rozpadający się. To widzenie nie pozwoli jej już być Oscarem wychowanym jak mężczyzna przez ojca na służbie monarchii. Gdy Oscar zobaczy, łamie się, traci wiele z tego, w co wierzyła, ale przede wszystkim traci dużo ze swojej tożsamości. Staje się istotą niedokończoną, i to właśnie ta niedokończoność mnie porusza i prowadzi ku czemuś odległemu. Czegoś, co do dziś z trudem pamiętam i więc nie potrafię oddać sercu; tak jak Oscar, nie pamiętam, kiedy we mnie zaszła zmiana, kiedy uświadomiłem sobie, że jestem niedokończony i niewystarczający, ale ta niewystarczalność jest silnym balsamem uruchamiającym proces twórczy, który zawsze staram się chronić i pielęgnować. Łuk wypuszcza pierwszą strzałę, może to Kupidyn albo może jeden ze wschodnich łuków tak często obecnych w filmach Kurosawy, broń albo filozofia życia. Wierzę, że Oscar Lindy jest stworzeniem przyzwyczajonym do dawania, ale nigdy nie żądającym niczego w zamian. Wszyscy bohaterowie są niedokończeni, wszyscy kończą bez ukończenia siebie i poddają się śmierci nieukończeni; i być może właśnie dlatego błąkają się jak duchy na ziemi pośredniej, która traci góra i dół, ziemi, gdzie siła grawitacji traci moc przyciągania, ostatecznie uwalniając dusze od ciał i oddając je Miłości, jedynemu Bogu, którego może mniej lub bardziej wszyscy poznaliśmy. Tylko w chwili, gdy czujemy miłość, możemy narodzić się, i z tego powodu umrzeć, w tej samej chwili, gdy strzała trafia nas w pierś. Bóg drwi z nas. Antonio Latella -- O wydarzeniach Oscar, córka generała wiernie oddanego monarchii i pragnącego męskich potomków, została wychowana jak żołnierz, aby iść śladami kariery wojskowej ojca. Zostawszy dowódcą królewnej gwardii francuskiej, Oscar chroni Marię Antoninę od jej przybycia do Francji jako przyszłej żony Ludwika XVI i staje się dla królowej niemal aniołem stróżem. Obie kobiety, w tym samym wieku, kochają tego samego mężczyznę, szwedzkiego hrabiego Hansa Axela von Fersena. Ale jeśli żadna z nich nie może publicznie żyć tą miłością — Maria Antonina jako królowa Francji, Oscar wychowana w zaprzeczeniu tej możliwości — uczucie młodej królowej będzie odwzajemnione aż do końca jej dni, jak potem ujawniła intensywna tajna korespondencja między nimi. Więź między Oscar a Marią Antoniną, oparta na lojalności i oddaniu tej pierwszej, zacznie się rozpadać, gdy Oscar, obserwując rzeczywistość wokół siebie, postawi na szali sprawiedliwości ubóstwo, nierówność społeczną i postępowanie rodziny królewskiej oraz szlachty. Świat jest świadkiem narodzin nowej myśli, głosów wznoszących się w obronie słabych, ideałów i odrodzenia obywatelskiego, zbiorowego i indywidualnego.