Encyklopedia emocji

Davide Iodice, który od lat ze swoją Scuola Elementare del Teatro pracuje z kruchością i niepełnosprawnością, prowadzi warsztat inkluzywny wyrazu, relacji i twórczości indywidualnej oraz zbiorowej. Celem jest pobudzenie u uczestników zdolności rezonansu z własnym i cudzym spektrum emocjonalnym, jakości słuchania oraz gotowości do tworzenia nienormatywnych dynamik relacyjnych. Projekt L’enciclopedia delle emozioni powstał w bezpośrednim okresie postpandemicznym, z przekonania, że w dystopijnym czasie, w którym się znaleźliśmy, oprócz tragizmu choroby i rzeczywistej śmierci, doświadczyliśmy, że bez możliwości wyrazu, bez relacji, bez społeczności, bez piękna, domy mogą stać się grobami naszej tożsamości. Miasto, dzielnica, cały kraj mogą stać się grobem; pustynią. Społeczeństwo wychodzące z długiego okresu pandemii jest konwalescentne, jeszcze bardziej kruche i potrzebujące pomocy, zdezorientowane w prawdziwym „powojnie emocji”. Wydało się wtedy pilniejsze niż kiedykolwiek konieczne odnalezienie pierwotnej kathartycznej siły teatru, jego jakości jako Pharmacon, odnowienie jej we współczesności; nadanie nowego sensu funkcji terapeutycznej i społecznej, dla której ta sztuka powstała. Wydało się zatem kluczowe z jednej strony rekodyfikować wydarzenie performatywne, spektakularne jako urządzenie uczestnictwa i spotkania ze społecznością lub grupą społeczną, z drugiej zaś ponownie postawić w centrum procesu artystę teatralnego jako specjalistę od emocji i relacji, aspekty niezwykle istotne dla przezwyciężenia traumy i rekonstrukcji pęknięcia psychologicznego, relacyjnego i społecznego, które z niej wynikło. L’enciclopedia delle emozioni, zaprojektowana z tymi założeniami, stawia się więc jako proces bliskości, pedagogiki i tworzenia, do powielania w metodzie i modulowania w możliwościach zastosowania w różnych kontekstach i na różnych terytoriach. Warsztat intensywny ma na celu pobudzenie u uczestników zdolności rezonansu z własnym i cudzym spektrum emocjonalnym; wspieranie zdolności empatii i przejmowania odpowiedzialności za drugiego; jakości słuchania; gotowości do tworzenia nienormatywnych dynamik relacyjnych; oraz wreszcie autonomii w strukturyzowaniu stopniowo ujawniającego się materiału doświadczalnego. Natura aktora, postać dramatu, partytura sceniczna, przedmiot sceniczny jako „dusza w zewnętrznej formie”, MASKA, to niektóre z tematycznych orientacji tego totalnego rzemiosła, które otwiera się na języki i na najróżniejsze rezultaty.