Koniec

Dziś nie nazywamy śmierci. Ukryta, wyparwana, odsunięta gdzie indziej. Starzy, chorzy i zmarli są oddzielani od żywych, jak obce ciała, których nie należy oglądać. Ale złudzenie wiecznej młodości nie wystarcza, by wykasować strach: kiedy śmierć nas muska, wdziera się z siłą komiczną i tragiczną zarazem. Spektakl bada tę wyparcie, fotografując sprzeczności teraźniejszości, która chce nas nieśmiertelnymi, a jednak przypomina nam codziennie naszą kruchość. Powolne, podziemne spalanie, które nadal pali pod popiołem.