Η φωτιά ήταν η θεραπεία - Teatro della Pergola

Fahrenheit 451 του Ray Bradbury περιγράφει ένα δυστοπικό μέλλον όπου απαγορεύεται το διάβασμα, οθόνες συνεχώς ανοιχτές αποξενώνουν τον ελεύθερο χρόνο των ανθρώπων και η προσπάθεια για σκέψη προκαλεί σωματική δυσφορία. Ειρωνικά, το σώμα των πυροσβεστών δεν χρησιμοποιείται πλέον για την κατάσβεση πυρκαγιών, αλλά για το κάψιμο βιβλίων και, αν χρειαστεί, των κατόχων τους. Το βιβλίο κυκλοφόρησε πριν περίπου 70 χρόνια, το 1953, αλλά τοποθετείται στο μέλλον, δηλαδή στη δεκαετία του ’20 του 21ου αιώνα - δηλαδή σήμερα. Εσύ όμως βρίσκεσαι στον 21ο αιώνα και διαβάζεις αυτό το κείμενο, άρα ο Bradbury έκανε λάθος; Εξαρτάται πώς εννοούμε τη δυστοπία: μια πρόβλεψη για το μέλλον που κάποια στιγμή επιβεβαιώνεται/διαψεύδεται ή ένας συναγερμός για το παρόν που συνεχίζει να ανανεώνεται; Il fuoco era la cura διασχίζει και ξαναδιαβάζει ελεύθερα το Fahrenheit 451, το καταναλώνει όπως γίνεται με ένα αγαπημένο βιβλίο, διαβασμένο χίλιες φορές και μεταφερμένο σε χίλια μέρη, το λερώνει, το ξεχνά κάπου και μετά το ξαναβρίσκει, ενώ το εξώφυλλο ξεθωριάζει, το χαρτί αποκολλάται και οι σελίδες γεμίζουν σημειώσεις, χαρτάκια, σελιδοδείκτες και αναμνήσεις. Πέντε performers αναπαριστούν την ιστορία του μυθιστορήματος, ταυτίζονται με τους χαρακτήρες, κινούνται οριζόντια χαρτογραφώντας τους κώνους σκιάς, τα πράγματα που ο Bradbury δεν μας εξηγεί ή δεν μας αφηγείται, δημιουργώντας παράλληλες αφηγηματικές γραμμές, θεωρητικές αποκλίσεις, οικοδομώντας επίσης τις χρονογραφίες ενός ενδιάμεσου χρόνου μεταξύ του παρόντος μας και ενός αντιπολιτισμικού μέλλοντος όπου η αποβλάκωση μας σώζει από το βάρος της σύνθετης σκέψης. Αν ο Bradbury είχε λάθος μόνο μερικά χρόνια, αν το Fahrenheit 451 συνέβαινε πραγματικά, τι θα κάναμε;