Προς τη Metropolis

Federico Tiezzi θα μελετήσει και θα αναδημιουργήσει με τους συμμετέχοντες τους χαρακτήρες και τις δραματικές καταστάσεις του μυθιστορήματος και της ταινίας, παρέχοντας έναν νέο και ανέκδοτο χώρο ερμηνείας και επικοινωνίας σε σχέση με τη σύγχρονη εποχή. Αυτό το Artificio είναι ένα εργαστήριο δραματουργίας και ερμηνείας ξεκινώντας από το μυθιστόρημα Metropolis (1925) της Thea von Harbou και από την ομώνυμη, διάσημη ταινία του Fritz Lang. Το μυθιστόρημα χαρακτηρίζεται από έντονη οραματικότητα, ταυτόχρονα συμβολική και παραμυθιακή, ικανή να συλλάβει τις πιο ρηξικέλευθες πτυχές της σύγχρονης βιομηχανικής κοινωνίας. Η ταινία, ένα από τα μεγάλα αριστουργήματα του κινηματογράφου, αναδεικνύοντας με ισχυρές εικόνες όλα αυτά τα στοιχεία, μας δείχνει μια ανθρωπότητα υποταγμένη στις μηχανές σε μια μορφή δαντικάς κόλασης που αναζητεί, επαναφέροντας την χριστιανική παράδοση, την πρωταρχική αρμονία ανάμεσα στον άνθρωπο και τη φύση, ανάμεσα στο άτομο και την κοινωνία. Στόχος του εργαστηρίου είναι να δουλέψει πάνω στην θεατρικότητα του μυθιστορήματος και της ταινίας, μέσω μιας διαδικασίας αποσυναρμολόγησης και νέας σύνθεσης των θεματικών πυρήνων, για ένα μελλοντικό έργο. Που θα ξαναγράψει και θα ερμηνεύσει, στο φως των μετασχηματισμών του σύγχρονου καπιταλισμού και των μυθολογιών του, τους ουσιαστικούς δραματουργικούς κόμπους μιας αφήγησης που είναι ταυτόχρονα αρχετυπική και φροϋδική. Το Metropolis θα επανασχεδιαστεί προς αυτή την κατεύθυνση: μια κάθετη πόλη διαιρεμένη μεταξύ ελίτ και υποπρολεταριάτου που γίνεται ένας φακός για να ερωτηθεί το παρόν - από τις ψηφιακές πλατφόρμες έως την οικολογική κρίση, από τη διάλυση της εργασίας μέχρι τη νέα παραγωγή φαντασιακών κόσμων, από τη νέα πάλη των τάξεων μέχρι τη σχέση ανάμεσα στο Σώμα και τη Μηχανή, φτάνοντας έως τη σχέση πατέρα-γιου και την ιδέα της πόλης ως παρορμητικό ασυνείδητο που λειτουργεί και δομείται ακριβώς όπως μια γλώσσα. Ένας άλλος στόχος του εργαστηρίου είναι να μελετήσει και να αναδημιουργήσει τους κύριους χαρακτήρες παρέχοντας έναν νέο και ανέκδοτο χώρο ερμηνείας και επικοινωνίας σε σχέση με τη σύγχρονη εποχή. Χαρακτήρες πάνω στους οποίους ο ηθοποιός θα κληθεί στη συνέχεια να αναδημιουργήσει και να “ξαναγράψει” τη δική του σκηνική ερμηνεία. Το εργαστήριο θα εναλλάσσει στιγμές θεωρητικής συζήτησης, κειμενικής ανάλυσης και ερμηνευτικής πρακτικής, σε μια συνεχή ανταλλαγή με τους συμμετέχοντες. Και θα αναλυθεί επίσης η δυνατότητα σύνδεσης της θεατρικής αφήγησης με άλλες γλώσσες (κινηματογράφος, χορός, μουσική και ποιητική γραφή). Στόχος είναι να κατανοήσουμε πώς ξαναγράφεται 'ένα κλασικό' όπως το Metropolis για τον σημερινό θεατή. Να προσεγγίσουμε ό,τι είναι 'κλασικό' ως τόπο διασταυρώσεων και συμβολών γλωσσών και ταυτόχρονα ως ζωτικό χώρο αντιφάσεων, ρυπάνσεων και σύγχρονων πολικότητων. Προς την ποίηση στο θέατρο, προς ένα Θέατρο της Ποίησης.