Encyclopedie van emoties

Davide Iodice, die al jaren met zijn Scuola Elementare del Teatro werkt met kwetsbaarheid en handicap, leidt een inclusief atelier voor expressie, relatie en individuele en collectieve creatie. Het doel is bij de deelnemers het vermogen tot resonantie met het eigen en andermans emotionele spectrum te stimuleren, de kwaliteit van luisteren en de bereidheid om niet-stereotiepe relationele dynamieken te creëren. Het project L’enciclopedia delle emozioni is ontstaan onmiddellijk na de pandemie, vanuit de overweging dat in de dystopische tijd waarin we terechtkwamen, naast de tragiek van ziekte en werkelijke dood, we hebben ervaren dat zonder een mogelijkheid tot expressie, zonder relatie, zonder socialiteit, zonder schoonheid, huizen de graven van onze identiteit kunnen worden. Een stad, een wijk, het hele land kan een graf worden; een woestijn. De samenleving die uit de lange pandemische periode tevoorschijn kwam is convalescent, nog kwetsbaarder en hulpbehoevender, gedesoriënteerd in een ware “nazoorlog van de emoties”. Men voelde toen als meer dan ooit urgent de noodzaak om de oorspronkelijke kathartische kracht van het theater terug te vinden, de kwaliteit ervan als Pharmacon, en die te vernieuwen in de hedendaagsheid; de therapeutische en sociale functie te herbetekenenen waarvoor deze kunst is ontstaan. Het leek dus fundamenteel enerzijds het performatieve, spectaculaire gebeuren te hercoderen als een instrument van participatie en ontmoeting met een gemeenschap of sociale groep, en anderzijds de theaterkunstenaar opnieuw centraal te zetten in het proces als specialist van emoties en relatie, aspecten die des te meer centraal zijn voor het overwinnen van trauma en voor de herstelling van de psychologische, relationele en sociale breuk die daaruit voortkwam. L’enciclopedia delle emozioni, bedacht met deze uitgangspunten, presenteert zich daarom als een proces van nabijheid, pedagogie en creatie om in methode te repliceren en modulair toe te passen in verschillende contexten en gebieden. Het intensieve atelier heeft als doel bij de deelnemers het vermogen tot resonantie met het eigen en andermans emotionele spectrum te stimuleren; het empathisch vermogen en het opnemen van verantwoordelijkheid voor de ander te bevorderen; de kwaliteit van luisteren; de bereidheid om niet-stereotiepe relationele dynamieken te creëren; en tenslotte de autonomie in het structureren van het geleidelijk naar voren gekomen ervaringsmateriaal. De aard van de acteur, de persoon van het drama, de scenische partituur, het toneelobject als ‘ziel in uiterlijke vorm’, het MASKER, zijn enkele van de thematische leidraden van dit totale vakmanschap dat zich opent naar talen en naar de meest uiteenlopende resultaten.