The End

De dood wordt vandaag niet genoemd. Verborgen, verdrongen, ergens anders opgeborgen. Ouderen, zieken en doden worden gescheiden van de levenden, als vreemde lichamen die je niet mag aankijken. Maar de illusie van eeuwige jeugd is niet genoeg om de angst uit te wissen: wanneer de dood ons raakt, breekt zij krachtig binnen, tegelijk komisch en tragisch. De voorstelling onderzoekt deze verdringing en fotografeert de tegenstrijdigheden van een heden dat ons onsterfelijk wil doen lijken en ons tegelijk elke dag aan onze kwetsbaarheid herinnert. Een langzame, ondergrondse verbranding die blijft smeulen onder de as.