Ogień był lekarstwem – Teatro della Pergola

Fahrenheit 451 Ray Bradbury’ego opisuje dystopijną przyszłość, w której czytanie jest zakazane, non-stop włączone ekrany alienują wolny czas ludzi, a próba myślenia powoduje złe samopoczucie fizyczne. Ironicznie, korpus strażaków nie służy już do gaszenia pożarów, lecz do palenia książek i, jeśli trzeba, ich właścicieli. Książka wyszła około 70 lat temu, w 1953 roku, ale osadzona jest w przyszłości, czyli w latach 20. XXI wieku — to znaczy dziś. A jednak ty znajdujesz się w XXI wieku i czytasz ten tekst, więc czy Bradbury się mylił? To zależy, jak rozumiemy dystopię: jako prognozę przyszłości, która w pewnym momencie zostaje potwierdzona/obalona, czy jako alarm dotyczący teraźniejszości, który cały czas się odnawia? Il fuoco era la cura przechodzi przez i swobodnie reinterpretując Fahrenheit 451, spala go jak robi się to z ukochaną książką, czytaną tysiąc razy i ciągniętą do tysiąca miejsc, ubrudza ją, zapomina gdzieś, a potem odnajduje, podczas gdy okładka blaknie, kartki odklejają się, a strony wypełniają notatki, bileciki, zakładki i wspomnienia. Pięć performerów odtwarza historię powieści, identyfikuje się z postaciami, porusza się w poziomie mapując stożki cienia, rzeczy, których Bradbury nam nie wyjaśnia lub o których nie opowiada, tworząc równoległe linie narracyjne, teoretyczne odchylenia, konstruując też kroniki czasu pośredniego między naszą teraźniejszością a antykulturową przyszłością, w której ogłupienie ratuje nas przed ciężarem złożonego myślenia. Gdyby Bradbury pomylił się tylko o kilka lat, gdyby Fahrenheit 451 naprawdę się wydarzył, co byśmy zrobili?