W kierunku Metropolis

Federico Tiezzi będzie studiował i odtwarzał wraz z uczestnikami postacie i sytuacje dramatyczne z powieści i filmu, zapewniając nowe i niepublikowane pole interpretacji i komunikacji w odniesieniu do współczesności. To Artificio to warsztat dramatu i interpretacji, wychodzący od powieści Metropolis (1925) Thei von Harbou oraz od jednocześnie znanego filmu Fritz’a Langa o tym samym tytule. Powieść charakteryzuje się silną wizjonerskością, zarazem symboliczną i bajkową, zdolną uchwycić najbardziej burzące elementy nowoczesnego społeczeństwa przemysłowego. Film, jeden z wielkich arcydzieł kina, wzmacniając poprzez potężne obrazy wszystkie te elementy, ukazuje ludzkość poddaną maszynom w swego rodzaju dantejskim piekle, która w odzyskaniu tradycji chrześcijańskiej szuka pierwotnej harmonii między człowiekiem a naturą, między jednostką a społeczeństwem. Celem warsztatu jest praca nad teatralnością powieści i filmu, przez proces demontażu i nowej syntezy rdzeni tematycznych, dla przyszłego spektaklu. Spektaklu, który przepisze i zinterpretuje, w świetle przemian współczesnego kapitalizmu i jego mitologii, zasadnicze węzły dramatyczne opowieści będącej zarazem archetypiczną i freudowską. Metropolis zostanie przemyślany w tym kierunku: miasto pionowe podzielone między elitę a podproletariat, które staje się soczewką do zadawania pytań o teraźniejszość – od platform cyfrowych po kryzys ekologiczny, od rozpadu pracy po nową produkcję wyobraźni, od nowej walki klas po relację między Ciałem a Maszyną, aż po związek ojciec–syn i ideę miasta jako nieświadomości pulsacyjnej, która funkcjonuje i artykułuje się dokładnie jak język. Innym celem warsztatu jest studiowanie i odtwarzanie głównych postaci, zapewniając nowe i niepublikowane pole interpretacji i komunikacji w odniesieniu do współczesności. Postaci, które aktor będzie następnie wezwany odtworzyć i „przepisać” we własnej interpretacji scenicznej. Warsztat będzie przeplatał momenty dyskusji teoretycznej, analizy tekstu i praktyki interpretacyjnej, w ciągłej wymianie z uczestnikami. Analizowana będzie także możliwość łączenia narracji teatralnej z innymi językami (kino, taniec, muzyka i poetyckie pisanie). Celem jest zrozumieć, jak przepisuje się „klasyk” taki jak Metropolis dla dzisiejszego widza. Zmierzyć się z tym, co jest „klasyczne”, jako miejsce przecięć i skrzyżowań języków, a jednocześnie przestrzeń życiowa sprzeczności, skażeń i polaryzacji współczesnych. W kierunku poezji w teatrze, w kierunku Teatru Poezji.